نگین

تولدت مبارک...

neginweb — Tue, 22 Sep 2009 10:07:40 GMT

امشب شب قشنگ و دوست داشتنیه برای من

شب تولد کسیه که اگه هشت سال پیش از کنارش میگذشتم نمیشناختمش و هیچ حسی بهش نداشتم اما الان برام شده مهمترین بهونه زندگی

امشب تولد عرفان عزیزه

نه میخوام شعار بدم نه از جملات کلیشه ای مخصوص این مواقع استفاده کنم فقط میخوام حس و اعتقادمو بگم.اونم اینه که از خدا بابت این هدیه قشنگش ممنونم.

خدا نصیب همه آرزومندان بکنه .

پ ن ۱:اینم یه شعر مرتبط

مرا به تو وَ تو را هم به من خدا داده

خدا چه هدیه ی خوبی به ما دوتا داده

شکافته شکم یک فرشته را ، ما را

گرفته ، شسته و پوشانده و غذا داده

دو دست داده به من تا تو را بغل بکنم

و تا گمت نکنم هم به من دو پا داده

دو کفش داده که هر شب تو را قدم بزنم

ولی نگفته برای چه تا به تا داده

.............................................

مرا به تو وَ تورا هم به من ...همین کافی ست

ببین برای من و تو خدا چها داده

خدا چه چیز قشنگی ست ، ما که ممنونیم

از آن کسی که خدا را به ما دوتا داده .

*************************

پ ن۲:و یه تصویر مرتبط از هنر دست خودم

بسیار سفر باید تا پخته شود خامی!

neginweb — Wed, 12 Aug 2009 21:57:18 GMT

1-هر دفعه تصمیم میگیرم فاصله آپ کردنامو کم کنم اما نمیدونم چرا به مرحله عمل در نمیاد.شاید دچار OCD وبلاگ نویسی شدم.

2-دقیقا روزی که اعلام کردن هواپیمای توپولوف روسی که حامل کلی مسافر از جمله ورزشکارای جودو بودن سقوط کرده یک هفته بعدش بلیط هواپیما داشتیم برای مشهد!

خبر دردناک و بغض آوری بود که دردش برام کوتاه مدت تر از مواقع مشابه بود چون به سرعت یاد خودم،عرفان،مامان،بابا و باران افتادمو دیدم ظاهرا هیچ ضمانتی نیست برای اینکه این اتفاق دوباره تکرار نشه!

نه ضمانتی هست و به قول خودمون نه کسی "ککش میگزه" و معمولا اینجور مواقع فکر و ذکر مسولین امر اینه که با چه حربه ای میتونن مسولیت رو بندازن گردن دیگری.

همون روز با بابا تماس گرفتم و بین خنده و جدیت گفتم: نمیشه هواپیما رو کنسل کنیمو بلیط قطار بگیریم؟

بابا با خنده گفتن: مگه تضمینی هست که برای قطار اتفاقی نیفته؟

گفتم: حداقل آدم پاش رو زمینه، دستش به یه جایی بنده، اصلا خطرش کمتره.انگار که زده باشم به سیم اخر ادامه دادم اصلا امکانات و فن آوری! نخواستیم، به خدا با همون الاغ و شتر عصر شاه وزوزک آدم امنیت و آرامشش بیشتره سفر کنه.

بابا:کجاش امن تره؟اون زمانم هر تخت سنگ بزرگ بین راه میتونست نوید کمین و حمله راهزن ها رو با خودش داشته باشه.

نا امید از اینکه نظر بابا با استدلالهای من عمرا برنمیگرده خداحافظی کردم و چند ساعت بعد اخبار اعلام کرد قطار تهران به مشهد در ایستگاه ورامین دچار حادثه شده!!

اینجا بود که مطمئن شدم راستی راستی هیچ تضمینی واسه رفتن این راه وجود نداره و برای داشتن لحظات خوش سفر باید جونتو بذاری کف دستت.

با کلی استرس و زیر لب زمزمه کنان که "ای خدا این سفرو سفر آخرمون قرار نده!آمین" رو صندلیای هواپیما جا گرفتیم.

حضور خانوادم، مهارت کاپیتان در take off و دلگرمیای خنده دار عرفان که نترسیا بیرونو نگاه کن ببین چقدر قشنگه فکر کن انگار که اومدی شهربازی باعث شد شروع سفر خوبی داشته باشم.

خوشبختانه بلیط برگشتمون قطار بود و دیگه استرس سقوط و منفجر شدن بین زمین و آسمون رو نداشتم.

اما ...اما از بخت قشنگمون کوپه ما دقیقا اخرین کوپه بود.یعنی فقط یک طرفش به قطار وصل بود و طرف دیگش برای خودش این طرف و اون طرف میرقصید!

از داغون بودن و کثیفی روکشای صندلی کوپه و بالشت و پتوهایی که لطف کرده بودن همینو بگم که کلی با خانواده سر اینکه به نظرتون اینا رنگ واقعیشون چه رنگیه ریسه رفتیمو توی اون سرمای وحشتناکی که نمیدونم چرا موقع خاموشی یدفه شدت گرفته بود ترجیح دادیم لباسامونو از چمدونا بکشیم بیرونو به جای بالشت و پتو استفاده کنیم.

عرفانم تا فرصت گیر میاورد صدا میزد: کجایی بهبهانی* جان که بیای به این قطار ما هم یه مرحمتی بکنی؟!

(لازم به ذکر است قطار ما درجه یک!!!بود)

3-خیلی فرق میکنه که صبح با صدای آواز پرنده ها از خواب بیدار شی یا صدای موتور برق ساختمون در حال ساخت روبرو،صدای نابهنگام ریختن تیرآهنا رو سر همدیگه،صدای دستگاه جوشکاری...خیلی فرق میکنه که صبح پنجره رو که باز میکنی رنگ سبز درختا و آبی آسمونو ببینی یا نمای یه ساختمون نیمه کاره که انقدر قد کشیده و بالا رفته که دیگه نوک بلندترین قله ی قابل دیدن رو هم پوشونده.

لعنت به اینهمه چشم و هم چشمی خونه خراب کن!

*محض اطلاعات بیشتر عرض کنم که بهبهانی جان همون جناب دکتری هستن که هرازگاهی سرزده میرن سرویسای بهداشتی قطار ها رو چک میکنن تا مبادا شیر آبش چکه کنه و سقف واگن هارو بررسی میکنن تا نکنه جاییش زنگ زده باشه. از افتخارات دیگشون اینه که گاهیم زورو وار بر سر مدیریت های تحت نظارتشون فرود میان برای مچ گیری و نشون دادن اقتدار بیشتر.ایشون رو اصطلاحا وزیر راه تلقی میکنن.

پ.ن:خدایا ممنون که سفرمون بی خطر بود.ممنون که کنار هم بودیمو کلی خندیدیم.ممنون...

عشق یا معامله؟

neginweb — Sat, 25 Apr 2009 08:02:18 GMT

به اعتقاد من آدما از لحاظ روابط عاطفی سه دستن.یه عده مثل بوته خار میمونن وسط شوره زار که اگر تا ابد هم آبیاریشون کنی و به پاشون بشینی حتی یک جوونه هم نمیزنن بهر خوشی دل تو.البته دست خودشون نیستا! بضاعتشون در همین حده.(اونروزی که خدا لیاقت و ظرفیت رو تقسیم میکرده اینا نبودن احتمالا)

یه عده دیگه به قول معروف گربه صفتن!یعنی تا وقتی بهشون خدمات میدی،قربون صدقشون میری و ازشون تعریف و تمجید میکنی میشن نوکر کمربستتو ازت به عنوان محشرترین آدم دنیا یاد میکنن و به محض اینکه خدای نکرده یه جمله انتقادی یا تلخ از دید خودشون ازت بشنون راحت تر از آب خوردن چشمشونو میبندن به همه اتفاقات خوب گذشته و یه پنجه عمیق و اساسی میکشن رو صورتت!(تا من باشم روی گربه سرمایه گذاری نکنم!)

یه عده هم آدمن به معنای واقعی کلمه.مثل بارون میبارن روی هر چیزی که بین راهشونه و خار و بوته یاس هم براشون فرقی نمیکنه.(خدا زیادشون کنه!)

....

یه وقتایی ذهنم بدجوری درگیر روابط عاطفی و حد و حدودش میشه.اینکه اصلا محبت حقیقی یعنی چی و تا چه اندازه ای مجاز به بروزش هستی که هم حستو به طرفت منتقل کنی هم از رفتارت سواستفاده نکنه.چند روز پیش که فکرم مشغول همین چیزا بود دیدم موضوع برنامه تلویزیونی دکتر(...)دقیقا همینه.یه خانومی تماس گرفته بود و میگفت که: سالیان سال به خواهر کوچیکترش از روی حس مسولیتی که داشته محبت کرده و همه جوره هواشو داشته اما حالا که خودش نیاز به کمک داره اون چشمشو به روی سختیای این خانوم بسته و قدمی برنمیداره.میگفت و با تمام وجود میسوخت!اینو از بغضی که صداشو میلرزوند میشد فهمید!

دکتر گفت خانوم دست بردار از این فلسفه بافی ذهنی!من قبول دارم که خواهر شما دختر مهربان و خوبی نیست اما تو حق نداری انتظار داشته باشی.روزی که شما محبت میکنی چون طرفت رو دوست داری و عاشقشی همون لحظه جواب محبتتو گرفتی و اون لذت بردن از عشق ورزیدنه.اما اونروزی که تو محبت کردی به امید اینکه طرفت توی فرصتی رفتار تو رو جبران کنه دیگه اسمش محبت نیست معاملست.

آدما دو دستن.یا مهربانن یا مهر طلب.آدم مهربان محبت میکنه،لذت میبره و تازه از تو بابت اینکه محتاجی و فرصتی رو فراهم کردی که بهت مهربونی کنه سپاسگزاره.اما ادم مهرطلب در حین اینکه داره محبت میکنه رنج میبره و درگیر اینه که آیا تو محبتشو رو جبران میکنی یا نه!

جوابمو خیلی واضح و روشن گرفتم.فکر میکنم تا امروز بخشی از رفتارای به زعم خودم سرشار از عشق و محبتی که تقدیم اطرافیانم کردم به این امید بوده که طرفم بفهمه، قدردان باشه و به وقتش تلافی کنه.

اما واقعیت اینه که قرار نیست همه آدما مثل من فکر کنن و رفتار.من اونروز که به میل و اختیار خودم حرکتی رو انجام میدم دیگه حق اینو ندارم که منتظر جواب باشم.از طرفی اگر طرفم بفهمه و سپاسگذار باشه شعور و معرفت خودش رو نشون داده و منو واسه رفتار بعدیم بیشتر ترغیب میکنه.اما اگر قراره همچین انتظاری داشته باشم وارد یه معامله شدم که غیر از امضای من امضای طرفمم لازمه تا به رسمیت دربیاد.

این سال جدید از همون ابتداش برام پر بوده از درس و تجربه.یه تصمیم جدید گرفتم و اونم اینه که قبل از اقدام به هر عمل محبت آمیزی به خودم میگم فرض کن این محبت و مهربونی تو قرار نیست هیچ وقت جبران بشه وتو با یه آدم سرد و بی انصاف تو این زمینه طرفی که نه تورو میفهمه نه تلافی میکنه و نه قدردانه.اونوقت اگر بازم دلم خواست بهش محبت کنم دیگه خیالم راحته که خالصانستو درد و عذاب روزای بی معرفتی آینده رو از خودم دور میکنم.

این روش رو در پیش گرفتن یکم سخته مخصوصا برای ما جماعت ایرانی که هیجانی وآنی رفتار کردن تو ذاتمونه.

دوست دارم نظر شمارو هم بدونم.فرق بین مهرورز و مهر طلب چیه و بهترین راه برای محبت کردن و رنج نکشیدن کدومه؟

پ.ن1:خواب و غذام بدجوری کم شده و برخلاف همیشه دلیلش رو نمیدونم.چشمام گیج و مست خوابه اما ذهنم شلوغه و یاری نمیده.

تجربه این روزارو زیاد داشتم و تقریبا برام عادیه،فقط امیدوارم زودتر بگذره.

پ.ن2:همیشه اعتقاد داشتم آدما خودشونن که با رفتارشون تعیین میکنن دیگران تا چه حد ازشون انتظار داشته باشن.وقتی همیشه نقش ناجی و راهنما رو داشته باشی دیگه کسی واسه شنیدن نمیاد سراغت،وقتی میاد که کوهی از حرف رو دلش سنگینی کرده و فقط میخواد حرف بزنه!سخته همیشه فقط شنونده باشی!

پ.ن۳:(اضافه شد!)اینم یه موزیک خوشگل دیگه.بیشتر از آهنگش عاشق شعرش شدم.انگار جناب "امید" اینو برای مطلب من خونده!

من و خود من (click plz)

تعطیلات "نگینی"!

neginweb — Wed, 15 Apr 2009 12:49:18 GMT

هر سفری بسته به اینکه گروهی اتفاق میفته یا فردی نقاط مثبت و منفی خاص خودشو داره و سفر نوروزی من هم از این قضیه مستثنی نبود.وقتی تنها یا حداکثر دو نفری میری مسافرت این ویژگی رو داره که اختیار همه چیز از جمله اینکه محل سکونتت کجا باشه،چی بخوری،کجا بری،کی برگردی و... با خودته از طرفی به نظر من توی اینجور سفرهای کم جمعیت موقعیتای طنز و احیانا به یادموندنی و خاطره انگیز کمتر پیش میاد و به قول معروف هیجان و شور داستان کمتره.

سفر ما از اول فروردین شروع شد تا آخر تعطیلات که میشه همون چهاردهم، با کلی خاطرات تلخ و شیرین که وقتی مجموعشو نگاه میکنم قشنگ بود و قابل تامل.

مزیت سفر ما از اونجایی که توی دسته مسافرتای گروهی قرار میگیره(چون با خانواده عرفان رفته بودیم) غیر از ویژگیای خوبی که این نوع مسافرتا داره یه خصوصیت دیگه هم داشت و اون تازگی و نو بودن مناطقی بود که انتخاب کرده بودیم.از اونجایی که دست اندازای جاده شمال و مشهد رو دیگه چشم بسته از حفظم!! این سفر برام کلی هیجان و جذابیت داشت چون تا قبل از اون فقط اسم اون مناطقو شنیده بودمو عکساشونو دیده بودم.

هر جا که پا میذاشتم و برام لذت بخش بود به یاد وبلاگم میفتادمو رفقام که چجوری بیام اینهمه خاطره و اتفاق رو به تصویر بکشم.

حالا من سعیمو میکنم توی این تصویر سازی همراهیش با خودتون

نمایی از باغ ارم شیراز.تعجب نکنید!نه راه پیماییه نه نذری میدن!فقط از هر شهر و دیار و قصبچه ای به عشق دیدن شهر ادب و فرهنگ هجوم آوردن به شیراز!

باز هم تعجب نکنید!تشییع پیکر حافظ نیست!فقط همون ملت هنر و ادب دوست که احتمالا اگر ازشون میپرسیدی اینجا کجاست و حافظ کیه جواب درستی نمیشنیدی به عشق حافظ!فقط و فقط به عشق حافظ هوار شدن اینجا!

جای اهل شعر و ادب خالی که ببینن چطور هنر دوستان با حرکات آکروباتیک از سر و کول هم میرن بالا تا بتونن با دوربینای آخرین مدلشون که این روزا دست هر ننه قمری میبینی از مزار حافظ فیلم بگیرن و برن به هم ولایتیاشون نشون بدن!

حالا خود شخصیت حافظ و شعراش کجای کارن خدا میدونه.

ناگفته نمونه که منم از اونجاییکه ارادت و علاقه خاصی به حضرت حافظ دارم از همراهام خواستم که نیت کنن تا براشون تفال بزنم.توی اون گیر و دار و شلوغی لحظه های جالب و قشنگی بود.

(باغ گلها-اصفهان)و اینهم نمونه ای از شاهکار های هنری که نتیجه فرهنگ و شعور بالا رو میرسونه!

احتمالا جای دفتر خاطراتشو با این کاکتوس بدبخت نسبتا قیمتی اشتباه گرفته!

پ.ن1:اگر بشه و خدا بخواد قصدم اینه که زود به زودتر آپ کنم

پ.ن۲:این فقط یه بخش کوچولو از سفر من بود.بقیش دیگه نه در این مقال میگنجه نه در حوصله شما

پ.ن۳:بسکه این خانم گل نازنیـــــنم هی نق زد به جون من که این وبت سنگینه و دیر بالا میاد قالبو موقتا عوض کردم.

پ.ن۴:یه دنیا ممنون از سیاوش عزیز که زحمت اپلود عکسای پر حجم منو کشیدن.و باز هم:

پ.ن۵:و این هم از قولی که توی مطلب قبلی داده بودم.حالا روی لینک کلیک کن و وبلاگمو ببند.میدونم دلت نمیاد ولی ببند.

موزیـــــــک

من منم،تو تویی!!

neginweb — Sun, 08 Mar 2009 09:28:18 GMT

من انجام می دهم ، کاری را که من انجام می دهم

تو انجام می دهی ، کاری را که تو انجام می دهی

من

به این دنیا نیامده ام که مطابق ِ میل تو رفتار کنم

تو

به این دنیا نیامده ای که مطابق ِ میل من رفتار کنی

من

من هستم

وتو

تو . . .

در این بین اگر هم دیگر را شناختیم بسیار زیباست .

در غیر این صورت کاری نمی توان کرد . . . . . . . .

من اول باید خود را بشناسم تا با تو روبرو گردم !

پرفسور دکتر پرلز

پ.ن۱:خیلی خوبه که من تو رو دوست داشته باشم چون خودتی!نه به این خاطر که جوری هستی که من میخوامو خوشم میاد.

تا حالا شده کسیو اینجوری دوست داشته باشی؟بی تبصره؟بی شرط؟دوسش داشته باشی چون خود خودشه.

دوست داشتن این مدلی قشنگه.نه؟پس دوستتون دارم همین مدلی.چه کامنت بذاری چه نه!!

پ.ن۲:روزای خوب و آرومی رو دارم میگذرونم.همه چی بنظرم خوبه.ولی خب سعیم اینه که زیادی به این وضعیت تکیه نکنم.چون معلوم نیست تا کی ادامه داره.پس باید آماده باشم برای هر اتفاقی که قراره بیفته که امیدوارم قشنگ بیفته...

پ.ن۳:ویولت عزیزم غیر از قلم خوشگل و راحتی که داره یه کار جالبم میکنه گاهی.یه سری از آهنگایی که دوسشون داره میذاره تا بقیه هم گوش کنن و کیفشو ببرن.شاید منم اینکارو کردم.البته ممکنه با اینکار خیلی صداها دربیاد و تعجب ها برانگیخته بشه!!

پ.ن۴:دیشب یه غذا و یه پیش غذا درست کردم که تا حالا فقط زحمت حاضر آماده خوردنشو کشیده بودمو حتی روند آماده شدنشو هم نمیدونستم.ولی خوشبختانه از اونجایی که من هوش آشپزیم حرف نداره!!خیلی مبسوط و عالی آز آب دراومد.حس خوبی بهم داد همین اتفاق کوچولو...

پ.ن۵:بگو مجبوری انقد دیر به دیر آپ کنی که اینهمه پ.ن ردیف بشه؟!

دختــــــرم گلاره!

neginweb — Sun, 01 Feb 2009 17:21:18 GMT

یه بعد از ظهر معمولی بود مثل همه بعد از ظهرا.

طبق معمول نگاهم به ساعت بود و گوشم به صدای حرکت آسانسور تا اینکه ببینم عرفان کی از راه

میرسه و بدون اینکه بخواد زنگ بزنه خودم بپرم درو باز کنم و یه بار دیگه ذوق زده و غافلگیرش کنم.

مثل همیشه لوس بازیم گل کرد! رفتم سراغ کیفشو دادم دستش و گفتم:برام چی آوردی؟!

گفت بیا بشین اینجا یه چیزی نشونت بدم.این برق خاص که تو چشماش بودو لحن صداش میگفت که یه خبراییه.

یه کاغذ آ چهار از کیفش درآورد و گفت بخونش ببین میتونی حدس بزنی کیه!

با کلی علامت سوال تو ذهنم شروع کردم به خوندن....

بغض امونم نداد.

زرتی زدم زیر گریه.سکوت عرفان بهم اجازه داد بیشتر گریه کنم.انقدری که آروم بشم.

......

گلاره جان!دختر مهربون من!

منو ببخش!ببخش که همیشه فکر میکردم رو من و عرفان فقط به عنوان یک حامی مالی حساب باز کردی.

ببخش که یادم رفته بود دنیای بزرگ و پر از حرف و احساس تو رو.

دوست دارم زودتر بزرگ شی.

انقدر بزرگ که خودت بشی سرپرست یه خونواده گرم و کوچولو...

انقدر بزرگ و قوی شی که دیگه نیاز به هیچ دست محبت و حمایتی نداشته باشی غیر از دست خدا!

پ.ن۱:دیروز مشخصات گلاره رو از مرکز کمیته امداد درخواست کردیم.

روبروی علت فوت پدر نوشته بود:خودکشی!!!...

پ.ن۲:همین الان عرفان فرصت کرد متن منو بخونه.میگه کاش به یه اسم دیگه مطرح میکردی!

منم در جواب گفتم کار خوب که پنهون کردن نداره.انقدر اتفاقا و رفتارای بد دوروبرمون زیاده که باید یه اتفاق خوب رو جشن گرفت!

11:56 pm

یا حسیـــــن!

neginweb — Tue, 06 Jan 2009 17:30:18 GMT

خوشا از دل نم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن

خوشا زان عشقبازان یاد کردن
زبان را زخمه فریاد کردن

خوشا از نی، خوشا از سر سرودن
خوشا نی نامه ای دیگر سرودن

نوای نی نوایی آتشین است
بگو از سر بگیرد، دلنشین است

نوای نی، نوای بی نوایی است
هوای ناله هایش، نینوایی است

نوای نی دوای هر دل تنگ
شفای خواب گُل، بیماری سنگ

قلم، تصویر جانکاهی است از دل
عَلَم، تمثیل کوتاهی است از نی

خدا چون دست بر لوح و قلم زد
سر او را به خط نی رقم زد

دل نی ناله ها دارد از آن روز
از آن روز است نی را ناله پر سوز

چه رفت آن روز در اندیشه نی
که اینسان شد پریشان بیشه نی؟

سری سرمست شور و بی قراری
چو مجنون در هوای نی سواری

پر از عشق نیستان سینه او
غم غربت، غم دیرینه او

غم نی بند بند پیکر اوست
هوای آن نیستان در سر اوست

دلش را با غریبی، آشنایی است
به هم اعضای او وصل از جدایی است

سرش بر نی، تنش در قعر گودال
ادب را گه الف گردید، گه دال

ره نی پیچ و خم بسیار دارد
نوایش زیر و بم بسیار دارد

سری بر نیزه ای منزل به منزل
به همراهش هزاران کاروان دل

چگونه پا ز گِل بر دارد اشتر
که با خود باری از سر دارد اشتر؟

گران باری به محمل بود بر نی
نه از سر، باری از دل بود بر نی

چو از جان پیش پای عشق سر داد
سرش بر نی، نوای عشق سر داد

به روی نیزه و شیرین زبانی!
عجب نبود ز نی شکر فشانی

اگر نی پرده ای دیگر بخواند
نیستان را به آتش میکشاند

سزد گر چشم ها در خون نشیند
چو دریا را به روی نیزه بیند

شگفتا بی سر و سامانی عشق!
به روی نیزه سرگردانی عشق!

ز دست عشق عالم در هیاهوست
تمام فتنه ها زیر سر اوست

قیصر امین پور

**********************

سلام به همه دوستان و رفقا.

تسلیت میگم این روزهای عظیم و باشکوه رو و امیدوارم عزاداریهای همگیمون مقبول درگاه صاحبش واقع بشه.

کوتاه و مختصر میگم.

بیاید این روزها به یاد همدیگه باشیم.

بیاید برای هم دعا کنیم که تک تک لحظات این روزها و شب ها رو قدر بدونیم و دلمون نیاد که دست خالی از این ماه بزرگ خارج بشیم.

دعا کنیم محبت حسین (ع) و کرامت ماه بنی هاشم نمک گیرمون کنه و هیچ پناهگایی رو غیر از آغوش اهل بیت انتخاب نکنیم.

هر جا بودین "نگین" رو هم فراموش نکنید...

یا رفیق من لا رفیق له!

neginweb — Wed, 05 Nov 2008 09:01:18 GMT

خداوندا!

ای پناهگاه تبعیدیان ! گریزگاه گریزندگان ! مأمن پناهندگان ! مأوای سالکان !

ای امید محرومان ورانده شدگان ! ای منجی به هلاک افتادگان وپای در گل ماندگان !

ای فریاد رس اندوهگینان ! ای قلعه آوارگان !

اگر پناهنده به درگاه تو عز تو نشوم ، به کجا پناهنده شوم ؟ مطمئن تر از قلعه قدرت تو کجاست ؟

کجا پنهان شوم امن تر از سایه تو ؟

خدایا!

گرگان درنده گناهانم مرا به دامن عفو تو آویخته اند ، مرانم .

وخطاهایم مرا به کوچه اغما زتو کشیده اند، مخواه که نمانم .

نادرستی رفتارم مرا در زیر سایه پرده پوشی تو نشانده است ، به کس منمایانم .

آلودگیم مرا به چشمه عفو تو گسیل داشته است ، راضی مشو که تشنه بمانم .

خدایا!

من از بیم کیفر تو وحشت انتقام تو نیز به تو پناه آورده ام .

مولای خویش را آزرده ام و از ترس مجازات او دامن خود او را چسبیده ام .

گل را شکسته ام و به دامان باغبان پناهنده شده ام .

آب فطرت خویش گل آلود کرده ام وخالق را به شفاعت می طلبم .

خدای من !

سزای کوبنده در نگشادن نیست و سزای پناهنده ، راه ندادن ، نه .

جزای آنکه پای آبله و درد آلوده تا قله عز تو بالا آمده است ، به دره سوق دادن نیست .

خدایا!

گرسنه ای غریب افتاده است و جز راه خانه تو نمی داند ، سزاوار گرسنه ماندن نیست .

سزای تشنه ای که به یقین آب را نزد تو می داند ، ترک خوردن لبها و زبان از خشکی نیست .

خدایا!

به دردمند مویه کننده ، خشمگین نگریستن رواست ؟

بیچاره پناه آورده را از خویش راندن شایسته است ؟

خدایا!

ما چون کوری که بوی منزل معشوق را دنبال میکند رو به سوی تو راه افتاده ایم از چاههای بین راه نیز دستگیرمان تویی . چرا که ما در جاده توجه تو گام می زنیم .

خدایا!

به تقدیس برگزیدگان ملائکه ات وشایستگان آفرینشت وبندگانت ، که سپری ما را عطا کن که از خنجرهای مهلک وتیرهای آفت بار وزخم بلاهای ایمان خوار ، حفظ کند .

خدایا!

آرامش در دست توست وجان ، تنها با دم تو قرار می یابد و دل ، تنها با یاد تو اطمینان می پذیرد .

خدایا!

جوی کوچک وجود ما تنها با پیوستن به دریای تو آرام می گیرد .

آرامشی از خویشتن نسیبمان فرما و آینه صور ما را با انوار محبت خویش جلا بخش .

خدایا!

ما را در میان دستهای خویش گیر و بر زانوی عصمت خویشت بنشانمان ، بحق مهرت رحمتت ای مبدأ مهر و ای منتهای رأفت.

***************************

پ.ن۱:چند شب پیش بعد از نماز مغرب این مناجات قشنگ و دلنشین از شبکه اول با صدای بهروز رضوی پخش شد.انقدر به دلم نشست که گفتم حتما پستش کنم تا توام بخونی و لذت ببری.

پ.ن۲:نمیدونم!شاید الان که داری این متنو میبینی از اون روزاییته که شادی و بی غم و انقدر درگیر خودتی که فکر میکنی این سرخوشی ابدیه و حالا حالاها نیازی نداری در خونه اون بالاییو بزنی!.اما اگه یه روز دیدی دلت بدجور گرفته و میخوای باهاش حرف بزنی بهت پیشنهاد میکنم بیای و با دل و جون این مناجاتو بخونی.آرومت میکنه.

تلخ و شیرین!

neginweb — Sun, 12 Oct 2008 09:13:18 GMT

روزای خنک و گرفته پاییز همیشه برای من پر بوده از خاطرات تلخ و شیرین.
هوای ابری و سرد،بوی نم خاک بارون خورده،صدای خش و خش برگا زیر پات و خیس شدن
زیر بارون بی چتر!
خاطرات تلخ که تکلیفشون معلومه.یه جورایی سعی میکنی از ذهنت پرتشون کنی
بیرون. بگذریم از اینکه هر چی بیشتر سعی میکنی دورشون کنی بیشتر به مغزت هجوم میارن!!
اما خاطرات شیرین...

با کلی بدبختی استادمو که خیلی قبولش دارم و اصولا همیشه وقت سرخاروندن نداره توی
آنتراک کلاس آسیب روانی گیرش میارمو بعد از کلی مقدمه چینی میرم سر اصل مطلب.
تمام احساسمو میریزم توی صدا و نگاهم به امید اینکه بفهمه چی میخوام بگم.با لحنی که
حسرت و دلتنگی توش میزنه دلمشغولیمو بهش میگم..
با نگاه خونسرد و زنگ صدای بیتفاوتش بهم میفهمونه که حرفم بنظرش چرته!
میگه:مگه خاطراتت تلخن که از یاداوریشون بغض میکنی؟!
میگم:نه.خاطرات تلخ که تکلیفشون معلومه.سعی میکنی فراموششون کنی.
اما اگه یه روزی یه کسی یا یه چیزی مانع از تکرار خاطرات شیرین و دوست داشتنیت بشه اونوقته که در حسرت تکرارشون فقط میشه سوخت! ... و سکوت میکنه...
دارم به این فکر میکنم که با اولین بارون پاییزی قراره کدوم خاطره برام تجدید بشه...!منو میبره به روزای پر از دلشوره و هیجان دبیرستان یا قبلتر یا....!

همیشه از اینکه بشینم تو ماشین و وسط خیابونای پرترافیک شبای تهران خودمو پیدا کنم لذت بردم!
اون شب وقتی عرفان دید انگار دارم کم کم دچار افسردگی فصلی میشم گفت:پاشو حاضر شو بریم خرید.
خیلی وقتا خرید حالمو بهتر میکنه.
کلی از طبقات میلاد نور و گلستان بالا پایین رفتم و کلی به خودم تلقین کردم که خوب شو
دیگه دیوونه اومدی خرید تا یه بوتیک شال فروشی چشممو گرفت و بهش افتخار خرید دادم.
بگی نگی یه کوچولو بهتر شدم.
چهارشنبه برم کلینیک استاد پر مشغلم ببینم با هیپنوتیزمی، الکترو شوک درمانیی چیزی
میشه یه فکری به حال خاطرات تلخ و شیرینی که گاهی با بو کردن یه گل منو میبره به بیست سال پیش کرد یا نه...!!

پ.ن1:تعارف نکن! اگه جاییش گنگ بود بگو روشنت کنم.
پ.ن2:اینکه یه وب داری که میتونی توش حرف دلتو بزنی خیلی خوبه.اما یه وقتایی یه کسایی ازت یه انتظاراتی دارن.اونوقته که دیگه نوشتن یکم سخت میشم.بچه های انجمن (مکلارن،آنشرلی،نوای آسمانی و ..)همیشه از من مطالب پراز انرژی و بار مثبت دیدن و انتظاری غیر از این ازم ندارن.اما یه وقتایی نوبت روانشناسام میشه که از کوزه شکسته آب بخورن!
پ.ن3:راستی تو با خاطرات تلخ و شیرینت چیکار میکنی؟

ماه مهربون من!

neginweb — Sun, 07 Sep 2008 08:26:00 GMT

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجاو هر روز

برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

****

ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد

****

یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

****

و رفتند و بعدش

دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

****

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

****

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداریم.

پ.ن۱:شش روز از ماه مبارک میگذره و من در تمام این مدت منتظر یه حس و حال خوب بودم که "نگین"رو به روز کنم تا اینکه الان فرصتش پیش اومد.

فقط میگم:سلام ماه همیشه بهار،سلام ماه رحمت و مغفرت،و سلام ماه مهربون من!

پ.ن۲:خیلی خیلی "التماس دعا" از همه.

پ.ن۳:امیدوارم این لحظات آسمونی و قشنگ موندنی باشه و قول و قرارامون با خودمون و خدا با اولین صبحانه روز عید فراموش نشه!!!