با کلی بدبختی استادمو که خیلی قبولش دارم و اصولا همیشه وقت سرخاروندن نداره توی
آنتراک کلاس آسیب روانی گیرش میارمو بعد از کلی مقدمه چینی میرم سر اصل مطلب.
تمام احساسمو میریزم توی صدا و نگاهم به امید اینکه بفهمه چی میخوام بگم.با لحنی که
حسرت و دلتنگی توش میزنه دلمشغولیمو بهش میگم..
با نگاه خونسرد و زنگ صدای بیتفاوتش بهم میفهمونه که حرفم بنظرش چرته!
میگه:مگه خاطراتت تلخن که از یاداوریشون بغض میکنی؟!
میگم:نه.خاطرات تلخ که تکلیفشون معلومه.سعی میکنی فراموششون کنی.
اما اگه یه روزی یه کسی یا یه چیزی مانع از تکرار خاطرات شیرین و دوست داشتنیت بشه اونوقته که در حسرت تکرارشون فقط میشه سوخت! ... و سکوت میکنه...
دارم به این فکر میکنم که با اولین بارون پاییزی قراره کدوم خاطره برام تجدید بشه...!منو میبره به روزای پر از دلشوره و هیجان دبیرستان یا قبلتر یا....!

همیشه از اینکه بشینم تو ماشین و وسط خیابونای پرترافیک شبای تهران خودمو پیدا کنم لذت بردم!
اون شب وقتی عرفان دید انگار دارم کم کم دچار افسردگی فصلی میشم گفت:پاشو حاضر شو بریم خرید.
خیلی وقتا خرید حالمو بهتر میکنه.
کلی از طبقات میلاد نور و گلستان بالا پایین رفتم و کلی به خودم تلقین کردم که خوب شو
دیگه دیوونه اومدی خرید تا یه بوتیک شال فروشی چشممو گرفت و بهش افتخار خرید دادم.
بگی نگی یه کوچولو بهتر شدم.
چهارشنبه برم کلینیک استاد پر مشغلم ببینم با هیپنوتیزمی، الکترو شوک درمانیی چیزی
میشه یه فکری به حال خاطرات تلخ و شیرینی که گاهی با بو کردن یه گل منو میبره به بیست سال پیش کرد یا نه...!!

پ.ن1:تعارف نکن! اگه جاییش گنگ بود بگو روشنت کنم.
پ.ن2:اینکه یه وب داری که میتونی توش حرف دلتو بزنی خیلی خوبه.اما یه وقتایی یه کسایی ازت یه انتظاراتی دارن.اونوقته که دیگه نوشتن یکم سخت میشم.بچه های انجمن (مکلارن،آنشرلی،نوای آسمانی و ..)همیشه از من مطالب پراز انرژی و بار مثبت دیدن و انتظاری غیر از این ازم ندارن.اما یه وقتایی نوبت روانشناسام میشه که از کوزه شکسته آب بخورن!
پ.ن3:راستی تو با خاطرات تلخ و شیرینت چیکار میکنی؟